DOCILE VAGABOND

2011-08-23T16:13:00.001-07:00

Değişimler yılı olarak tarihe geçecek bu sene... Dur, bak, değiştir yılı.

Derin üzüntüler, coşkular, öfke, sevinç, sevgi/aşk... his vasat duygu yok bu sene.

2011-07-23T03:18:00.000-07:00

prensip olarak seni seviyorum diyemeyenlerdenseniz yaratıcı olmaktan başka çareniz yok demektir. karşınızdaki seni seviyorum derken illa ki lafı evirip çevirip, onu kırmadan ama sevildiğini ve önemli olduğunu hissettirecek bir kelime, bir mimik, bir jest bulmalısınız.

2011-07-07T03:20:00.000-07:00

Apple tam bir love mark! Karşımıza çıkan bannerları bile çok farklı.

2011-05-09T16:52:00.001-07:00

2011-04-26T07:29:00.000-07:00

Belçikalı sürrealist ressam Magritte'in en bilinen eseri.

Her baktığımda, etrafımdaki hemen her şey için ceci n'est pas un/une.... diyesim geliyor. Görüyor olmak gerçek olduğu, görmüyor olmak gerçek olmadığı, baktığın resmin sadece bir pipo deseni olduğunu bilmek aslında kendi gerçekliğimi sorgulatıyor.

Bu tablo hakkında yıllaca bir sürü eleştirmen, yazar, düşünür bir şeyler yazdı. Foucault ise buna en çok kafayı takanlardan biriydi.

"...ne gördüğümüzü söylememiz boşunadır; çünkügördüğümüz söylediğimizin içine hiçbir zaman yerleşmiş değildir."(M. Foucault)

2011-04-26T07:23:00.000-07:00

Edvard Munch-Çığlık.

2011-03-22T08:04:00.000-07:00

Bakmak/Görmek.

2011-01-20T07:49:00.000-08:00

AÇIK GÜRÜLTÜ

Açık ofiste çalışmanın sorunlarından biri….Sürekli bir uğtultu.

Ofisten çıktıntan sonra telefon sesi, sokaktan geçen araba sesi dahil hiç bir sese tahammülüm kalmıyor.

Eve girdiğim andan itibaren sessizlik bekliyorum ama nafile…

Oturduğum ev bir meydana cepheli ve insanlar sokaklarda bağıra çağıra konuşuyor, 50m aşağıdaki rum tavernası akşam 9 buçuk gibi yüksek sesli müzik programına başlıyor. Kurye motorları vızır vızır kapımın önünden geçiyor. Pahalı hız arabalarını otoparktan retoranların önüne getiren vale parkingcilerin acı fren sesleri veya 50 metrelik yolda 4. vitese çıkmalarından kaynaklı motorların acıklı sesi…

Bir de evin içinde buna kettle sesi eklenince tam tımarhanelik oluyor.

Kettle sesi dedim evet. Çünkü benim evimde kettle bile aşırı gürültülü çalışıyor.

Ofise geri dönecek olursak, buradaki rahatsız edici seslere bir diğer örnek ise hızla yazı yazmaktan mütevellit klavye sesi.

Çık çıkı çık tüm gün beynimi kemiriyorlar.

Cep telefonlarının melodilerine ne demeli? Polifonik kakafoni! “Sessiz” modu var telefonların çoğunun ama her nedense “titreşimde bırakma” yı tercih ediyor bir çok çalışma arkadaşım. Bu sebeple Ajans içinde bir çok titreşimin armonisini yakalayıp, bir nevi deprem provası yapıyoruz.

Kulaklıkla çalışan iş arkadaşlarımız ise bazen dinledikleri müziğin ritmine kendilerini kaptırıp, yüksek sesle şarkı söylüyorlar

Sonra bir de ofisin bir ucundan diğer ucuna bağırarak konuşan ofis magandaları var.

Diğer bir çıldırtıcı gürültü ise yüksek ökçeli veya altı makosen olan ayakkabıların yürürken yaptığı ses.

Bunları hiçbiri yetmezse, ajans içinde yüksek sesle müzik dinlenmesi de ekstra çıldırtıcı bir durum.

Son olarak printer sesi, dolap açıp kapama seslei, kulaklıkların altın tiz bir tıslama gibi gelen müzik sesleri...

Tamamen sessizlik garanti eden kulaklıklardan almak istiyorum. Sonra çalsın telefonlarım zırıl zırıl, ses kirliliğine biraz da ben katkıda bulunayım!

2011-01-19T04:38:00.000-08:00

Fur: An Imaginary Portrait of Diane Arbus

Nefis bir aşk hikayesi. Gerilim, delilik; kendini bulma; acıma, şevkat, aşk, reddetme, sevgi... tedirgin edici nefis bir film.

2011-01-19T04:05:00.001-08:00

title="Wordle: acik gurultu"> src="http://www.wordle.net/thumb/wrdl/3002288/acik_gurultu"
alt="Wordle: acik gurultu"
style="padding:4px;border:1px solid #ddd">

2010-06-25T03:46:00.000-07:00

Kişisel tarihimin en kalabalık zihin hallerinden birindeyim.

2009-12-16T12:56:00.001-08:00

bilgelik değiştiremeyeceğin şeyleri kabul etmektir.

2009-11-16T15:47:00.000-08:00

have you been born yet?

2009-10-18T09:32:00.000-07:00

Güneşi Gördüm, öncelikle belirteyim, üzerinde uzun uzadıya konuşulması gereken bir film.

Ben seyrettiğime çok memnunum, tabii bazı eleştirilerim var ama öncelikle yönetmen, sonra casting( bence bu kadar değerli oyuncunun bir araya getirilip, bu filme ikna edilmesi bile başlı başına başarı), görüntü yönetmeni, oyuncular ve en son olarak da senariste teşekkür ediyorum.

Mahsun Kırmızıgül, bu film yüzünden çok eleştirildi. anlatmaya çalıştığı konular derin yaralar, tabii kısacık bir filme sığmaz. Mahsun çok fazla konuyu tek bir filme sığdırmaya çalışmış: arada kalmış kürtler(ailenin bir oğlu PKK'lı diğeri asker), doğuda kadın'a verilen/verilmeyen değer(erkek çocuğu olmadığı için kuma getirmek istemesi), göçe zorlanma(hayvancılıktan başka bir iş bilmedikleri halde başka şehirlere göçe zorlanmaları), İnanç (yarı şamanik görüntüler), erken evlilik-akraba evliliği (geri zekalı bir çocuk, 6. doğumdan sonra komplikasyon, 13 yaşında ilk doğumu yapma), cehalet-talihsizlik ve büyük şehire adaptasyon(çamaşır makinası trajedisi, travestiler), cinsiyet baskısı (eşcinsel kardeşin sürekli dayak yemesi, itilip kakılması), başka ülkeye iltica (sosyal devlet örneği, devletin vatandaşına nasıl yardım ettiği) ve tabii bir de aşırı duygusallık yüklü kardelen repliği ve son mektup.

Filmi baştan sona izlerken ağlamadım ama sonrasında içime ağırlık çöktü. sadece "başlık"halinde verdiğini mesajların derinliğini düşündükçe içim acıdı.

Oyunculuğa hayran kaldım. Erol günaydın üstat kısacık rolünde yine gözleriyle, suskun bakışlarıyla, tüm repliklerden daha derin anlatıyordu. altan erkekli, mahsun Kırmızıgül, Şerif sezer, Yıldız kültür, Erol Demiröz, Murat Ünalmış, Demet Evgar, Sarp Apak, Emre Kınay, alper Kul... hepsi müthişti.

Ayrıca bir yerlerde yazılıp çizildi mi bilmem ama ben görüntüleri çok beğendim. Soykut turan!a ayrıca tebrikler.

filmin konusu, oyunculuk, görüntü hepsi müthişti. Sadece fazla mesaj kaygılı olması, tek bir filmde çok fazla mesaj vermesi, mesajları didaktik bir şekilde vermesi hoşuma gitmedi ama diğer yandan çiğ duygusallık ve duygu sömürüsü de yoktu filmde.

Bence kesinlikle görülmesi gereken bir film.

2009-10-18T09:08:00.000-07:00

İçinde bulunduğumuz hafta ilk seyrettiğim film buydu. Kız filmi, keyifli vakit geçirmelik diye düşünmüştüm. O kadarcık beklentimi bile karşlamadı. vasat oyunculuk, özensiz senaryo, iyi pazarlama...
Gerard Butler'ın hoş bir adam olduğunu keşfetmek haricinde bir katkısı olmadı bana. Komik olması gereken bölümleri sadece gülümsetebilrdi.
Konu şu: Kendini iş hayatının karmaşasında erkekleştirmiş yani duygusallığını kaybetmiş, mantıklı, titiz, alaycı, hırslı şov dünyasında yapımcı genç bir kadın olan Abby işte elde ettiği başarıyı özel hayatında elde edemez çünkü tam bir kontrol manyağıdır. Kendisine rakip olan ve tarz olarak tam zıt bir adam olan mike ile abby'nin çalıştığı kanal bir anlaşma yaparlar ve bu zıt karakter(açık sözlü, spontan, dobra, hayat dolu, çekici ve tabii maço) ile birlikte çalışmak zorunda kalır. Mike'a sinir olan abby, onun ilişkiler konusundaki uzmanlığından tesadüfen bir telefon görüşmesi sayesinde faydalanır. film boyunca Mike, abby'ye erkeklerin ilişkide bekledikleri konusunda tiyolar verir ve bu sayede Abby harika bir etikete sahip doktoru kendine aşık eder...
filmin her bir sahnesi, diyaloğu öncecen tahmin edilebilir, bu sebeple de heyecansız.
Çok boş vakti olanlar seyredebilir.

2009-10-16T07:18:00.001-07:00

Müşteri temsilcisi diye google’da aratınca call center görseli çıkıyor karşımıza. Neden? Çünkü genel algı bu: müşteri ile call center elemanı gibi konuşup, müşterinin siparişini ilgili birime aktaran kişi gibi algılanıyor müşteri temsilcileri.

Bir nevi kalifiye kurye
Veya
Walkie talkie.

İstediğiniz kadar yırtınının “ben sipariş elemanı” değilim diye… Algı bu…
Bunu değiştirmenin tek yolu eski algının üstüne yeni bir algı inşa etmek.

Eğer işinin erbabı, işini bilen olarak bilinmek istiyorsanız öyle olun.

İşiniz ile ilgili meraklı olun, boş vakitlerinizde araştırın, yüzelsel bilgi yerine derinlemesine bilgi edinin.
Fikir sahibi olmaktansa fikir üreten olun.
Dinleyin, anlayın, düşünün, harekete geçin.
Bunu yapınca kazanırsınız. Dinlemek hepsinin başı.
Dinlemiyorsanız, dinlenmeyi beklemeyin.Saygı duymuyorsanız, saygı görmeyi beklemeyin.
Anlamak, içselleştirmek empati kurmaktır. Müşterinin isteğinin gerekçesini anlayın.
İsteği en doğru, en makul nasıl çözerim’i düşünün.
Ve tabii en son olarak harekete geçin!

Biz genelde bu aşamalardan 1 veya bir kaçını vakitsizlikten atlarız. Halbuki vakitsizlikten dolayı bu adımları mutlaka gerçekleştirmeliyiz. Aksi takdirde 1 işi birkaç kez yaparız. Ne müşteri ne kreatif ne de biz tatmin olabiliriz…

Bloglarda gezmek, online, offline araştırma yapmak benim işimin bir parçası. Sizinkinin de olmalı. Online marketing blogları, intranet, google vb… gezmek, yapılan işlere, sektöre merak duymak gerek.
Merak etmek için de SEVMEK gerek.

İşinizi sevin, her yeni günü bir öncekinden farklı kılın. Tecrübenizi tekrarlamayın, yaratıcı olun ve her yeni gün yeni bir şey öğrenin. Bu iş, bize her gün yeni bir şey öğrecek kadar geniş ufka sahip.
Ben kendime her akşam yatmadan evvel şunları soruyoum: “bugün ne öğrendim? “ “bugün dünkünden farklı ne yaptım?” “kimseyi kırdım mı?”

Sonuncusu tabii insan ilişkilerine verdiğiniz önemle ilgili. Başarıya giden her yol mübah değil, bunu biliyorum. Sadece işiniz görülüsün diye arada insanları kırıp geçiyor, diğerlerine iftira atıyor, diğer birimdeki arkadaşlarınızı eziyor, yanınızda çalışanları gereksiz yere hırpalıyor, yalan söylüyor, başkalarının başarısını üzerinize alıyor iseniz bence başarısızsınız demektir.

Başarı, her alanda dengeli ve mümkün olduğunca dürüst olmaktır: en başta kendinize.

Dengeyi bulan mutlaka kazanır.

2009-10-14T10:45:00.001-07:00

AN

hayat hızla akmadığında yaşadığımı algılıyorum.

umarım zamanı yavaşlatmanın bir yolunu bulursunuz.

2009-10-02T04:22:00.000-07:00

Oh be Eylül ayı bitti. Binbir çeşit aksilik, üzüntü, öfke, kırgınlık, bir-iki büyük sevinç barındıran eylüle veda. Ekim'de her şey biraz daha iyi olacak gibi.
Umarım.

2009-09-24T08:15:00.000-07:00

each day is a joyride to past.
disposible memories, enchanting dreams.

the end gets closer by every breathe we exhale.

2009-09-15T07:10:00.000-07:00

David Lynch'in Interview Project'ini bugün duydum ve inceledim ama tabii aslında kendimi bildim bileli biliyordum.
Bir hayalim daha eksildi, bu sefer en sevdiğim yönetmenlerden biri tarafından.
http://interviewproject.davidlynch.com/www/#/about

2009-09-13T01:06:00.001-07:00

nefesim tıkanıyor. içiden böğüre böğüre ağlamak geliyor. 10lu yaşlarmdan sonra belki de bilinçsizce ihmal etmeyi seçtiğim akrabalarım, kanlarımı görünce farkediyorum ki seçilmiş aile kendi ailesini kurana kadar yanında. Gerçek paylaşım kandaşlar arasında.
Sevgili amcamı senelerdir görmemiştim. en son 1997 senesinde aynı ofisi paylaştık sanırım. Sonra istanbul... sibel'in düğününde görmüştüm en son.
Çocukluk anılarım kırpık kırpık. O yüzden amcama ilgili çok anım da yok. Minicik çocuklarken, ben 6 Sibel 2 yaşındayken, amcamlara sık sık giderdik. Balık buğulamayı çok güzel yapardı.
Benim tanıdığım kadarıyla dünyayla derdi vardı. son derece duygusal ve sevecendi. Bir kere de onu, bir öğle yemeğinde görmüştüm. Yanında kim vardı hatırlamıyorum bile.
Anılar kopuk kopuk olsa da his çok derin.
biri göğsümün üstüne bir ton ağırlık koymuş gibi. sürekli gözlerim ıslak.
Tam olarak neye üzüldüğümü de bilmiyorum. Onunla daha fazla vakit geçirmediğime mi?Babamın onda veda edememiş olmasına mı? babamın üzüntüsünü ifade edememiş olmasına mı? annemin, araları çok da iyi olmadığı hade amcamın vefatına içtenlikle hüngür hüngür ağamasına mı? Kızı ve eşinin yapayalnız kalmış yüz ifadelerine mi? Bilemiyorum...
İçim acıyor.
Babam kendinden genç iki kardeşini gömmek zorunda kaldı. Buna üzülüyorum. babalık ettiği kardeşleri gömdü.
Kendisine kızan, küsen ama yine de ne olursa olsun seven....
Toparlayamıyorum, canım yanıyor. Konuşmaya kalksam sesim çıkmayacak biliyorum.
bir çok ölüm yaşadım. En son 2 ay önce Hayrünisa ablayı uğurladık.
Ama bu sefer çok başkaydı.
Babamın üzüntüsünü maskelemeye çalışması ama diğer yandan benim onu taa içimde hissetmem.
Ölümler ne kadar sıklaşırsa sıklaşsın, alışılmıyor.
Hep kalbe saplanan o bıçak.
Güle güle Nevres amcam, seni çok özleyeceğim.

2009-09-11T12:10:00.000-07:00

"I don't like to feel this way." he said
she said: "Nobody does."

Kızının doğumgününde ölen bir baba. Benim babamın kardeşi. benim amcam.

Sabaha karşı 01.00 de bir doğum haberi aldım. Öğleden sonra tebriğe gittim.

akşam üzeri 19.00 civarında amcamı kaybettik.

2009-09-03T00:23:00.000-07:00

Dün Shakespeari ziyaretten dönüşte Beşiktaştaki defne büfeye oturdum tost yemek için. yoldan biri "naber?" diye ismimi söyledi.
Yoldan geçen kişi BD. Şu touchdown müdavimi, reklam yönetmeni, yapımcı vs.. vs... ilk uzun metrajını yapmış:) Evleneceğini anons edişi sıkıntılı ve ürkekçeydi: "e, artık burya kadarmış. evleniyorum ben de" dedi.
Enteresan...
Bizim yaşlarda bekar insanlara bir şeyler oluyor. Çoluk çocuğumuz olmadığımızı farkedip bir şekilde panikle ilk önüne gelenle evlenme sendromu... Bunlara sormak istiyorum: o zaman niye senelerde ince eleyip, sık dokudun, madem ki önüne gelenle sorgusuz sualsiz evlenecektin?" neyse...
yetmez.

Dün akşam bir yemekteyim. Yanımda AB bana boyfriend'imi soruyor. AB beni tanıyalı henüz 1,5 sene oluyor, birlikte çalışıyoruz. 1,5 senede benden duyduğu 2. erkek arkadaşımı soruyor. diğeriyle zaten ayrılalı 13-14 ay olmuş, 1 ay önce de 2. ile ayrıldım. "niye "diye soruyor. söylüyorum "eşşeklik etti o yüzden" diyorum. AB, "aaa, ama bu de senin kaçıncı, sanırım sende de bir sorun var" diyor. "ben de mutlaka vardır," diyorum ve anında şunu farkediyorum "evlenmemek"="sorunlu olmak".
tabii sorunluyum, yani evlilik kurumuyla ilgili bir derdim var. benimle aynı derdi paylaşan bir adamla da henüz tanışmadım. olay bu.
ama iş hayatında evli olmamak kötü bir şey bunu bir kez daha görüyorum. hatta sırf bu sebeple kağıt üzerinde evlilik yapabilirim, o kadar yani.

Üniversitede bir öğretmenim evli olmadığı için dekan olamamıştı, bunu da bana advisorumken anlatmıştır. Dekan olabilmek için mi bir kaç yıl sonra 20 yaşında bir öğrencisiyle evlendi, onu tam bilemiyorum, ama evlendikten sonra terfi aldı.

Benim derdim günüm terfi değil de sıkıcı iş protokolleri. Bu protokollerde, herkes "samimiyet" adına bir şekilde eşlerinden çocuklarından bahsediyor ya... İşte sırf o 5-6 dakikalık sıkıcı sohbet için gerekli bu.

2009-08-20T01:22:00.000-07:00

मुत्लुलुक केंदिनी
बसर

2009-08-13T04:48:00.000-07:00

Rüyada aslında rüyada olduğunu ve çalışmak zorunda olmadığını, aslında şimdiye dek yaşadığın her şeyin bir rüya olduğunu ve "gerçek" yaşamının şu ankinden alakasız bir coğrafyada , deniz kenarında ve yirmili yaşların başında, çalışmak zorunda olmadan, muhteşem bir deniz kenarı evde ve turkuaz suyu olan bir adada olmuş olduğunu görmek. Bir an için uyanınca gözlerini açmamak, rüyanın gerçek olmasını dilemek.

Ps. yatak kenarında defter bulundurmamak, işe geç kalındığı için koşturarark evden çıkmak ve ancak öğleden sonra bu saatte rüyayı anımsar gibi olmak...

2009-08-07T07:32:00.001-07:00

http://www.youtube.com/watch?v=CDLF-pub7N4

Nobody's Wife
I'm sorry for the times that I made you scream
for the times that I killed your dreams
for the times that I made your whole world rumble
for the times that I made you cry
for the times that I told you lies
for the times that I watched and let you stumble

It's too bad, but that's me
what goes around comes around, you'll see
that I can carry the burden of pain
'cause it ain't the first time
that a man goes insane
and when I spread my wings
to embrace him for life
I'm suckin' out his love,
'cause I, I'll never be nobody's wife

I'm sorry for the times
that I didn't come home
left you lyin' in that bed alone
was flyin' high in the sky when you needed my shoulder
you're like a stone hangin' round my neck, see
cut it loose before it breaks my back, see
I've gotta say what I feel before I grow older

I'm sorry but I ain't gonna change my ways
you know I've tried but I'm still the same
I've got to do it my own way
It's too bad, but hey, that's me
what goes around comes around, you'll see
that I can carry the burden of pain
'cause it ain't the first time that a man goes insane
and when I spread my wings to embrace him for life
I'm suckin' out his love, I, I'll never be nobody's wife

Anouk.

2009-08-07T03:51:00.000-07:00

Forget your perfect offering

There is a crack, a crack in everything

That's how the light gets in.

L Cohen/Anthem

2009-08-07T03:30:00.000-07:00

Bir ff ünlüsünü gerçek hayatta görme illüzyonu

FF’de yaşayan bir adam düşünün. Oto boka yorum yazan, günde minimum 20 entry giren ve her girdiği entry minimum 50 yorum/like alan…

Şimdi gün içinde ff’de geçirebilecek vakte sahip olduğunuzu, yaz rehavetinde olduğunuzu düşünün.

Kesişim kümesi: ff celebrity’sini (a.k.a. FFC) sanalda günde en az 20 kez görmek …

Gerçek hayat: yolda yürürken ulan bu bizim FFC değil mi" demeler, nedense kendini FFC ile arkadaş sanıp “ya bugün FFC dedi ki “ diye başlayan cümleler kurmalar, ve daha da vahimi müdavim olunan cafe’de onu gördüğünü sanıp, gerçek hayatta tanışmadığın hale merhabalaşmaya çalışmalar…

Kıssadan hisse: fazla sanal bünyeye zarar.

2009-08-05T03:13:00.001-07:00

FF, twitter, Facebook vb... sosyal medta sayesinde sadece big brother değil, tüm siviller de sivilleri izleyebiliyor. Yani bu hem röntgencilik, hem teşhircilik.
Şeffaf olmak adına bunun da bokunu çıkartacak olmaktan korkuyorum. İnsanlar neredeyse tuvalete giderken bile statuslerini ıpdate ediyor. yani sanki bir kaç dakika ortamdan ayrılsa dünya değişecek gibi.
Hoş, tatilde 1 hafta telefon, internet, Tv ve gazete kullanmadım.
Geldiğimde olan bitene 2 haftada adapte oldum.
Tuhaf bir çağa girdik. Bilgi en büyük güç. Herkesten önce bilmek, "en" bilmek, "en ilginç" yorumlamak...
bu duruma adapte olmayanlar hayatta kalamamak...

2009-08-04T08:01:00.000-07:00

looks:10 credibility: 0

then again,

looks: 10.

2009-07-29T04:18:00.000-07:00

“Her canlı bir gün ölümü tadacaktır”

Bu yazın hemen her gün önünden geçtiğim Zincirlikuyu mezarlığına ait. İşin enteresan yanı senelerdir ilk kez içine girdim dün yani 28 Temmuz 2009'da. Hayrünisa Ablayı yani H. Tokmakoğlu’nu dün Zincirlikuyu mezarlığından toprağa verdik.

Bir çok veda içinde en ferah vedalardan biriydi bu. Hayrünisa abla ile ilgili tek bir negatif anım yoktu çünkü o kadar sevecen, iyi niyetli ve hanımefendi bir insanın ne sesini yükseltmesine ne de kırıcı bir sözüne rastlamadım. Dedikodu, iftira, köü niyet vb kelimelerin manasını dahi bildiğine emin değilim.

Türk sanat musikisine olan düşkünlüğü, sağlığı elverirlen hafta gittiği AKM konserleri, yüzünden eksik etmediği tebessümü, muhteşem manzaralı terası, enfes ikramları ve yatalak olduğu günlerde bile dilinden düşürmediği “iyiyim Allaha şükür” ve “iyi günlerde görüşelim” laflarıyla hep aklımda kalacak sevgili Hayrünisa ablam.

Annemin genç kızlığında, üniversite çağında ablalık eden, büyük hala’ya can yoldaşlığı eden, rahmetli anneannemin İstanbul burnunda tüterken ona tatlı telefon sohbetleriyle, mektuplarıyla moral veren, rahmetli teyzemi tüm özel günlerde aramayı ihmal etmeyen, benim, abimin, kuzanlerin, kuzenlerin çocuklarının ve tüm yakınlarının doğumgünlerini deftere yazan ve her sene mutlaka doğumgünlerinde kutlayan, kandillerde rahmetli dedemi mutlaka arayan ince düşünceli sevgi dolu insan. .

Istanbul’a taşındığımda ilk kaldığım ev onun evidir. Tripleks evin en alt katında tuvaleti dahi deniz gören şirin bir odada kalmıştım. Bir gece hiç unutmam akrep diğer bir gece ise çiyan çıkmıştı. Benim paniğime inat Hayrünisa abla,” Arnavutköyün çıyanı akrebi bol olur. Önümüz ağaçlık, hem de deniz. Her sefanın cefası olur” manasında bir laf etmiş sonra çıyanı dışarı atmıştı. Sakin, kültürlü, görgülü… Hiçbir zaman evlenmemişti. Acaba aşk onun kapısını hiç mi çalmadı yoksa çaldı da kalbi kırıldığı için mi hiç evlenmedi…

Hoşça kal Hayrünisa abla, sevgilerimizle…

Hamiş: Zincirlikuyu mezarlığı hakkında bir kaç şey öğrendim.

Buyurun wikipeida bilgileri:

Zincirlikuyu Mezarlığı, İstanbul'un Şişli İlçesi'nde, Esentepe - Levent arasında yer alan, İstanbul'un modern biçimde düzenlenmiş ilk asri mezarlığıdır. 1935'te kurulmasına karar verilmiş, çevresindeki yapılaşma sürecine paralel olarak 1950'li yıllarda bugünkü sınırlarına ulaşmıştır. Bugün 380.847 m²'lik mezarlık alanı aile kabirleri için ayrılmış olanlar dışında bütünüyle dolmuş durumdadır. İstanbul Büyükşehir Belediyesi Mezarlıklar Müdürlüğü de mezarlığın girişindeki binada bulunmaktadır.
Birçok ünlü kişinin kabrinin bulunduğu mezarlığa gömülmüş ilk ünlü 1937'de ölen Abdülhak Hamit Tarhan'dır. Ayhan Işık, Belgin Doruk, Uzay Heparı, Kemal Sunal, Vehbi Koç, Sadri Alışık, Sakıp Sabancı, Rıfat Ilgaz, Asım Bezirci, Ruhi Su, Abdi İpekçi, Orhan Kemal, Erdal İnönü, İsmail Cem, Duygu Asena, Mehmet Gül, Aysel Gürel, Çetin Emeç ve Hülya Avşar'ın annesi Emral Avşar ve ÇYDD Başkanı Türkan Saylan gibi birçok ünlü kişinin kabri burada bulunmaktadır.
Din ayrımı yapılmadan, her cenazenin aynı mezarlıkta defnedilebilmesine olanak veren seküler mezarlık kavramının henüz oluşturulamadığı Türkiye'de Müslüman inancına sahip kişilerin yanı sıra, ateist inanca sahip ya da gayrimüslim cemaatlerine üye olmayıp, Türk asıllı ancak herhangi bir dini inanca sahip olmayan kişilerin de defin edilmeyi tercih ettiği bir mezarlıktır.
İstanbul Büyükşehir Belediyesi Mezarlıklar Müdürlüğü'nün beyanına göre, İstanbul'da 320 adet mezarlık bulunmakta, bu mezarlıklar toplam 8 milyon metre kare alanı kapsamaktadır.Bu mezarlıkların 255'i Müslüman, 65'i Hristiyan ve Yahudi ekaliyet (Gayri Müslim) mezarlığıdır.
Bu inançlar dışında,herhangi bir dine bağlı olmayanların veya Çin, Japonya gibi uzakdoğu ülkelerinden Türkiye'ye yerleşip, ikamet eden ve Budizm, Taoizm gibi dinlere bağlı olanların, İstanbul sınırlarının içinde defnedilebilecek bir gömü alanının bulunmaması sıkıntı yaratmaktadır.
Atatürk'ün emriyle Zincirlikuyu Mezarlığı'na inşa edilen Türkiye'deki tek ve ilk krematoryumu, kullanım için talep gelmediğinden yıktırılmış ve bugün yerinde mezarlığın garajı ve müdürlük binası bulunmaktadır.

2009-07-28T00:51:00.000-07:00

Give me the night!

Dün akşam (27 Temmuz 2009) Cemil Topuzlu’da “ an unforgetable tribute to Nat King Cole” konseri veren George Benson, muhteşemdi.

1943 doğumlu sanatçı, 2,5 saat boyunca aralıksız olarak gitar çaldı ve şarkı söyledi. İnanılmaz performansını sadece müzisyen olmasının verdiği dinçlikle açıklamak gereçekten zor. Geçen haftalarda deep purple konserinde Ondan önceki haftalarda Santana konserinde-ki ikisi de çağdaşı hiç böyle müthiş bir performans göremedik. George Benson yıllara meydan okumuş, o sahneye çıktığında öyle ilahlaşmış ki, yunan tanrıları gibi yaşlanmamış.

50 yıldan uzun süredir, r&B, caz ve soul müzik yapa benson’un ekibi de müthişti. Randy Waldman (20 sene boyunca Barbara Straisand’ın müzik direktörü) eştiğinde 20 kişilik oda orkestrası konseri büyüleyici ve unutulmaz kıldı. Ekibin diğer müthiş isimleri ise şöyle:

George Benson vokalStanley F. Banks bas gitar (Janey Clewer Gaitsch vokalMichael Phillip O�Neill gitarRandy Barry Waldman şef, piyanoRex Thomas Hall Jr. tuşlu çalgılarTeddy Cambell davul

Konserin ilk bölümünde Nat King Cole’dan Mona Lisa, Stardust, Route 66, Nature Boy, Unforgetable gibi klasikleri yorumlayan G. B., ikinci yarıda kendi besteleriyle coşturdu. Give met he Night, Breezin, on Broadway Şarıkları ve Whitney Houston’ın söylediği şarkının yorumuyla dün gece benim için unutulmazdı.

Böyle sanatçıların varlığı benim için hayatı yaşanmaya değer kılıyor.

Küçükken Sezer Cumhur Onal’ın sunduğu programlarda kadife sesli şarkıcılar vardı. Küçükken sesi kumaşla bağdaştıramazdım ve bu benzetme bana yavan gelridi. Dün Gerorge Benson dinlerken çok önemli bir tek şey fark ettim. Adamın sesi eskimiyor. “kadife “etkisini dün anladım. Sesi dokundğu kulakları okşuyor, yumuşacık.

“Give me the night “ çoşkunun doruğa ulaştığı şarkıydı. Gelmiş geçmiş en iyi dans şarkılarından biri!! Tüm açık hava tek vücut oldu, gencinden yaşlısına herkes coştu…

Umarım uzun yıllar müzik hayatına devam eder bu mükemmel sesli, müthiş gitar virtüözü siyahi dev. IKSV’ye organizasyondan ötürü bir teşekkür daha.

2009-07-27T08:42:00.000-07:00

Sigara içmek yasaktır!

Medenileşmenin en büyük intikamı: sigara bağımlılığı. Halihazırda 19 sene sigara içmiş ve şu anda sigara içmeyen biri olarak söyleyebileceğim şey, sigara yasağının faşizan bir yasak olduğudur.

Sene 1991 . Yer Paris. Metro istasyonunda sigara içmek yasaklanmış. “Sigara içilmez/ıl est interdit a fumer” tabelası altında bir Cezairli sigara içiyor. Yabancıları azarlamaya bayılan Fransız milliyetçilerine gün doğuyor. Tabelayı gösterip “sigara içilmez, cezası var vs..” diyorlar. Cezayirli istifini bozmadan sigara içmeye devam ediyor.

Sene 2000. ARC’den 1 gümüş bir de bronz ödülü almaya NYC’a gitmişiz. Toplam 5 kişiyiz hepimiz sigara kullanıyoruz. Arkadaşlardan biri krize girip uçağın tuvaletinde sigara içiyor.Feci yakalanıyor. Hostes uçaktan atamayacağı için sadece azarlamakla yetiniyor. Otele gidene kadar sadece havaalanı önünde 1’er sigara içiliyor ki ben içmeyi reddediyorum. Bana göre sigara keyifle içilmesi gereken bir meret. Otele gitmeyi bekliyorum ki kahveyle keyif yapayım. Fakat o da ne? Tüm odalar non smoking! Sigara içilen hiçbir oda yok.
Tabii odada içiyoruz sigara. Kimse de bir şey demiyor…. Gittiğimiz restaurantların village ve chelsea’dekiler hariç hiç birinde sigara içilmiyor. Nefis yemek yiyip sonra dışarıda sigara içip geri dönülüyor. Dışarıda masası olan restaurantların bazıları bahçede bile içirtmiyor. Resmen 2. sınıf insan muamelesi. İlk kez böylesine faşizan bir tutumla karşılaşıyorum. İnadına NY’da bulunduğum süre boyunca her fırsatta sigara içiyorum. Istanbulk.2a ayak basar basmaz sigarayı bırakıyorum. Sebep: ben ikinci sınıf bir insan değilim ve böyle muamele edilmeyi hak etmiyorum!

Sene 2003. İsveçte -45 derecede, Barın dışına çıkıp sigara içmek için 4 kat giysi giyoruz, sigaramızı içip geri dönüyoruz ve yeniden montları, kazakları, polarları üstümüzden çıkartıyoruz. Tam olarak o an bana dank ediyor: Napıyorum ben? Manyak mıyım, 2 saniye sigara içicem diye -45 derece soğuğa çıkıyorum? Istanbul’a dönünce sigarayı yine bırakıyorum birkaç sene sonra yeniden başlamak üzere….

Sene 2009. Fransa’da otelin karşısındaki bardayız. Kapının önünde sigara içiyor insanlar. İçkimizi alıp sigara içmek üzere kapının önüne çıkıyoruz. O da ne? İçkiyle kapının önüne çıkmak yasak: kamu alanında içki içmek yasak çünkü. İçerde ise sigara içmek yasak! Bir ayağımız içerde bir ayağımız dışarıda bir süre sigara ve içki içerek devam ediyoruz ki bar sahibi bizi uyarıyor: ya içeri ya dışarı diye. Hızla içkimizi bitirip otele dönüyoruz. En azından otel odamızda çaktırmadan tek tük de olsa sigara içebiliyoruz.

30 haziran 09. Bri hafta önce Kabak koyundaydım. Doğayla iç içe, meditasyon, yoga, sessizlik, spor, deniz, keyifli sohbet ve günde 2,5 pakat sigara!!! Tatil boyunca sigara beni içmiş!! 30 haziran gecesi Aslı ve Sezenle yemek yiyorum. Biliyorum ki ertesi gün sigara içemeyeceğim.

19 Temmuz 09 İstanbul. Beyoğlu’nda bir bar. Saat sabah 01:00. Açık hava bir mekandan çıkıp, kapalı bir mekana giriyoruz. Yasak hemen uygulamaya konmuş. İçerinin havası pırıl pırıl. Arkadaşlarım biraz alkol, biraz alışkanlık etkisiyle içkilerini içerken sigaralarını yakıyorlar. Gel gör ki anında bar çalışanı gelip uyarıyor. İşletmelerin psikolojisi vajhm çünkü onlar yüklü bir para cezası ödüyorlar…

Gazetelerde köşe yazarları, internette bloggerlar, herkes sigara yasağını konuşuyor. Boktan bir durum. Çünkü gerçekten ayrım yapılıyor. İçenlere zavallı müptela muamelesi yapılıyor. Bunu en çok yapanlar da sigarayı bırakanlar!! Durumu anlamak mümkün değil.

Benim sigara içmeme gerekçem tadından artık keyif almamam, tamamen bağımlılıktan görev gibi sigara içiyor olmaktı. Yasak benim işime geldi diyebilirim. Etrafta kimse içmeyince benim için içememek bir tık daha kolaylaştı.
Diğer yandan sigara kullanan arkadaşlarımın maruz kaldığı muameleye sinirlenmemek mümkün değil.

Şu yasağın bir ara yolu yok mudur? Sigara içilen mekanlar? Sigara içilen mekanlarda kuvvetli havalandırma zorunluluğu vs…. sigara içenlerin hakları yok mu? Sigara içilen alanlarla bu iş çözülemez miydi? Tüm entegrasyon tammış gibi bir sigara içme yasağımız eksik kalmıştı AB üyeliği için. Şimdi tam oldu… 3,5 milyon işsize birkaç bin daha eklenecek cafe, restaurant, bar, tütün fabrikalarında çalışanların işsiz kalacak olmalarıyla birlikte…

Senelerdir sigara içmeyen kuaförüm, tepki olsun diye geçen hafta kuaför dükkanının kapısının önünde sigara içiyordu.

Böl, parçala ve yönet. Dindarlar + laikler, sigara içenler+içmeyenler, türbanlılar + başı açıklar, içki içenler + içmeyenler, Atatürkçüler + yeni cumhuriyetçiler…

Yeni yasayla şimdi alkollü içecekler ile araçlar ve yemekler birlikte anılamıyor. Bu yasaların maksadı belli. Faşizan davranışların yeni kılıfı “sağlık” oldu! Yıldırma politikası her kesime işler… Tebrikler.

2009-07-21T01:28:00.000-07:00

Deep Purple 20 temmuz konseri

10’lu yaşlarımın başından itibaren dinlemeye başladığım ve bugünkü müzik beğenimi ve altyapımı oluşturan gruplardan biri Deep Purple.

Soldier of Fortune ile ilk slow danslarımızı ettiğimiz ve smoke on the water ile A Bar’da kafa salladığımız efsane grup Deep Purple’ı kanlı canlı görmek müthişti!!

Ian Gillan kaç yaşına geldi bilmiyorum, Steve Morse, Ian Paice, Roger Glover, Don Airey…..Hepsi müthişti. Seyirci ile çok iyi bağ kurdular.

Beni en çok şaşırtan şeylerden biri konserin izleyicisi idi. Normalde böyle bir konserde en az 50 kişiye selam verecekken bu sefer en fazla 10 tanıdık gördüm ve çok şaşırdım. Nerde bu müzikleri çalarak barlarda ilk kez sahneye çıktıktan sonra ünlü olan müzisyenler dedim. Nerde müzik adamları? Eskiden lakabı “Richie” olan müzik insanı dahi yoktu… Hiç kimseleri göremedim.

Konser girişinde en çok hoşuma giden sahne 65-70 yaşlarında, bastonlu nine ve eşiydi. O an anladım ki ben de o yaşımda konserde olacağım!!

Konser açılışını direkt damardan Highway Star’la yaptılar. Smoke on the Water, Black Night, Perfect Strangers en çok yukarı çeken şarkılardı.

Ian Gillan sahneye eşofmanla çıktı. Bence çok samimi olan bu görüntü arkadaşlarım dahil bir çok kişi tarafından eleştirildi, en azından bir jean geçirseydi altına dediler..

Netice: İYİ ki dünya gözüyle gördüm adamları. Konser bence çok iyiydi. Tabii sahne performansları-yaşlarıyla da göz önüne alınarak değerlendirince, gerçekten çok iyiydi.

2009-06-09T14:30:00.000-07:00

şeffaflığının altındaki bulanıklığı bir ben mi görüyorum? yüzü olmayanın kulağı da olmaz ki seni duysun...

2009-06-09T14:28:00.001-07:00

hayat hep kusurlu, hep anlamlı.

2008-11-01T04:51:00.000-07:00

Aforizmalar

1.Tolerans

Toleransım cehaletimdendir..
Bilgim arttıkça tolerans eşiğim düşer.

Toleransım bilgeliğimdendir.
Bildiğimi bilmeme rağmen kabul edebilirsem tolere ederim.

2. Başka birine aşık olmayı beceremezsem hayata aşık olurum. Onun aşkı hem gerçektir, hem de karşılıklı.

3. Hayatım tırnak içinde.

4. Yok etmeyi bilmeyen var etmeyi bilemez.

5. İlişki klişesinde ayrışmak: işte ütopya.

6. Sevdiğini yapmakla yaptığını sevmen arasında İRİCE bir fark var.

7. Sevdiğinle birlikte olmaya alışmakla sevdiğinle hep birlikte olmayı istemek arasında da İRİCE bir fark var.

8. Paradoks: eski dostlar eskimez.

2008-10-24T02:18:00.001-07:00

Hope in a hopeless world

http://www.hurriyet.com.tr/gundem/10190192.asp?gid=229&sz=39085

2008-10-22T07:14:00.000-07:00

Yeni gezegen arayışı

Arabasıyla sokakta bir kediye çarpıp, onu can çekişirken yolda bırakıp giden duyarsız, kötücül, korkak, bencil "insan"larla aynı gezegende yaşamayı reddediyorum.

Sokağa balgam atıp yürümeye devam eden adamlarla, yolda çarpıp sonra pardon bile demeyen kadınlarla, müziğin yüksek sesle ve arabada dinleneceğini zanneden kırolarka, kapısının önüne çöp döken insancıklarla, sokak köpeklerine tekme atan manyaklarla, her şeyi gizlemeye meraklı paranoyaklarla, alkol alınca aslanlaşan insan müsveddeleriyle, annesinin doğumgününü hatırmalayan erkek evlatlarla, babasını aramayan yetişkin bebeklerle, takımı kazanınca tabancaya sarılan holiganlarla, işte yükselmek için yalakalık yapan yavşaklarla, arabasında sigara içip izmariti sokağa atan magandalarla, trafiği bloke eden acemi şoförlerle, hayatı eğlenmekten ibaret olan parti insanlarıyla, delilere kötü davranan mahalleliyle, töre diyerekten istanbulun göbeğinde 17 yaşındaki çocukları öldüren canilerle, işkenceyi meşru kılan zihniyetle, çocuklara tecavüz eden sapıklarla aynı gezegende olmayı reddediyorum!

2008-10-15T03:47:00.000-07:00

Uçakla GAP Turu

Gezi notları

30 Eylül 2008

05:00:
Nişantaşındaki tur servisine binip İstanbul Atatürk havalimanına doğru yola çıktık. Bir otobüs dolusu insan. Genelde orta yaş ve üstü. Bu insanların kaç tanesi ile aynı turdayız acaba?

05:30
Hava alanına geldik ama tur görevlisi pek yardımcı olmadı, bize check in yapmamızı söyledi. Kendi kendimize check in yaptık. Sonra münferit seyahat eder gibi restaurantlardan birinde oturup vakit geçirdik.

07:00
Simin ve annesi geldi. Uçağa doğru yla çıktık. Hepimiz 15. sırada oturuyoruz. Sanırım turda 10 kişi falanız. Kimse bu kadar kısa sürede bu kadar yorucu bir tur almak istememiş olmalı.

09.30
Diyarbakır havaalanı antalya havaalanının 10 yıl önceki hali gibi. Uçaktan indikten sonra bagaj bölümüne aprondan yürüyerek gidiyoruz.

Hava kapalı .

Rehberimiz bizi karşılıyor. Tur oldukça kalabalık. Bir otobüs dolusu insan... nişantaşındaki servis otobüsündeki herkes var. Toplamda 40 kişiyiz. Düzgün bir grup gibi. Herkes uykusuz olmasına rağmen tatsızlık çıkmadan direkt Diyarbakır’ın içine giriyoruz.

Diyarbakır:
Aslında Diyarbakır’ı gördük demek ne derece doğru bilmiyorum. Sadece surlar boyunca ilerledik. Şehrin içinde Ulu Camii’yi gördük. Cahit Sıtkı Tarancı Müzesini göremedik çünkü bayram sebebiyle kapalydı. Arkasından surlara çıktık.

Burası oldukça kasvetli bir şehir. Şehire Kürt kültürü hakim; sabah kahvaltısında şiş ve kebap yiyorlar. Sokaklar bir sürü esmer adam ve bir çok erkek çocuk dolu.

Çocuklar:
Çok tuhaf bir şekilde, daha sonra diğer ilçelerde ve şehirlerde de sıkça göreceğimiz üzere tüm erkek çocukların elinde oyuncak makinalı tüfekler ve tabancalar var...

Oyuncakçıda iki tür oyuncak var: erkek çocukları için silah, kız çocukları için bebek. Daha sonra yolda defalarda göreceğimiz üzere erkek çocuklar sürekli silahlarla oynuyor. En büyük eğlenceleri gelip geçen araba /insanlara silah doğrultup, ateş eder gibi yapmak.

Kız çocukları pek sokakta değil. Görebildiğim kızlar sevinçle poz verdiler. Bayramlıklarını giymiş, pırıl pırıldılar. Daha sonra bayramlıklarını giymiş erkek çocukları görüp onların da fotoğrafını çektim.

Oyuncak silahların yanında oyuncak gelin bebekler. Erkek çocukların öldürmeye/yok etmeye, kız çocukların ise gelin olmaya/yaratmaya şartlandırılmsı ironik.
Burdaki çocuklar erken büyüyorlar. 13-14 yaşlarında kocaman adam gibiler...

Ulu caminin mimarisi çok hoşuma gidiyor. Caminin kubbesi yok. Sütünlar devşirme. Eski roma kalıntılarından alınmış. Aşağıdaki ikinci fotoğraftan görebileceğiniz gibi, sol taraf yani esas cami olan taraf eskiden kiliseymiş.
Bu cami Anadolunun en eski camisi. 639 senesinde müslüman Araplar tarafından Martoma kilisesinin camiye çevrilmesiyle oluşturulmuş. 1091 yılında Büyük Selçuklu Hükümdarı Melikşah'ın buyruğu ile büyük bir onarım görmüş.

Ulu Camii, İslam aleminin 5. Harem-i Şerifi olarak kabul ediliyor.

Ortadaki şadırvanın altında şehrin ileri gelenleri oturup sohbet ediyormuş.
“Ortadaki büyük avlunun doğu ve batısında yer alan maksureleri, güneyinde Hanifiler Cami'i, kuzeyindeki Şafiiler Camii ve Mesudiye Medresesi ve Caminin batı girişinin hemen yakınındaki Zinciriye Medresesi ile dinsel ve kültürel yapıları biraraya getiren bir yapılar grubu niteliğindedir.
Ulu Cami'nin avlu cephelerinde farklı dönemlere ait Mimari bezekler, kabartma ve yazıtlar büyük bir uyum içerisinde yerleştirilmişlerdir.” *
*http://www.diyarbekir.com/anamenu/ulucamii.asp

Caminin arka kapısından daracık bir sokağa çıkıp Cahit Sıtkı Tarancı müzesine girmeye çalışıyoruz ama müze kapalı.

Geri gönüp surlara gidiyoruz. Surlardan bir tanesinden şehrin silüetini ve ovaları seyrediyoruz. Gerçekten etkileyici.

Şehir terörün de etkisiyle virane. Tarihi kent dokusunu bozan kaçak yapılar ile estetik yoksunu yeni yapılar iç içe.

Tuvalet:

Diyarbakırdan Malabadi Köprüsüne maceralı gidiyoruz çünkü yol çok bozuk ve izole. Ne bir ev, ne bir benzinci. İhtiyaç molası vermemiz gerekiyor ama yapamıyoruz çünkü benzinciler durulacak gibi değil. Nihayetinde ehven-i şer diyerekten bir tanesinde duruyoruz. Turdaki tüm hanımların tuvalet ihtiyacı var. Erkekler tuvaletini de bloke ediyoruz. Bu arada acıktığımız için bu benzinciden biraz bisküvi alıyoruz.

Sonraki günlerde tecrübe edeceğimiz üzere buralarda Alafranga tuvalet bulmak mümkün değil. Alaturka tuvaletlerin ise her zaman sifonu olmayabiliyor.

İnsan tuhaf bir varlık. Hemen her duruma kendini adapte ediyor. Sanki kendi evlerimizde de hep alaturka tuvalet kullanırmışcasına davranıyoruz.

Tek derdimiz sifon ve tuvalet kağıdı. Bunlar olunca tuvaletlere 5 yıldızlı otel tuvaleti gibi bakıyoruz.

Malabadi Köprüsü:
Köprünün ismi dışında bildiğim hiç bir şey yoktu. Yolda, silvan ilçesinden Malabadi’ye giderken “malabadi Köprüsü” isimli bir şarkının bir kaç değişik versiyonunu dinliyoruz. Internetten araştırıp şarkı sözlerini buluyorum:

malabadi köprüsü, malabadi köprüsüorda başladı bitti şu garibin öyküsükarşıki aşiretten bir kıza gönül verdiaşkı uruna her gün bu köprüye giderdisiirt'in dağlarında uçan kuşu vururdufatmayı okşadıkça kalbim sükûn bulurduoof garibim oofkarar hakkı şeyhteydi fatma'nın babasındakatı ve insafsızdı bu aşkın karşısındakarar kıydı zalim şeyh onları öldürmeyeyine bir seher vaki pusu kurdu köprüyetabancalar patladı sevgililer susmuştumalabadi köprüsü aşka mezar olmuştuoof garibim oof

Bu şarkının son dinlediğimiz versiyonu Rock versiyonu ve Rehberimiz Harun’dan öğrendiğime göre Pilli Bebek isimli grup tarafından yapılmış. Ben en çok bu versiyonunu seviyorum.

Köprüyü görünce neden bu köprü için bir çok şarkı yapıldığını, destan, şiir ve masallara kou olduğunu anlıyorum.

Köprü dünyanın en büyük taş kemerli köprüsü. EN büyük taştan kemeri Ayasofya`nın kubbesini içine alabilecek büyüklükte.
Aşağıda Wikipedia’dan bir kaç bilgi:
Malabadi Köprüsü, Diyarbakır'ın Silvan ilçesi yakınlarında, Batman Çayı üzerinde bulunan Artuklular döneminden kalma köprü.
Timurtaş bin İlgazi bin Artuk tarafından 1147 yılında yaptırılmış olup 7 m. eninde ve 150 m. uzunluğundadır.
Köprü cephesinde bulunan ve son kısmı okunamayan bir başka kitabeden 1250 yılında Osman isimli bir kişi tarafından yapıldığı öğrenilmektedir.
Dünya tarihinde, köprü mimarisinde önemli yer tutmuş Malabadi Köprüsü türkülere, destanlara, şiirlere, masallara konu olmuştur. Dünyanın en büyük taş kemerli köprüsüdür. Yapım tarihi bilinmemekle birlikte, inşaatın birkaç kez yıkıldığı bilinmektedir. İnşaata gri kalker kullanılmıştır. Köprü üzerinde netliğini yitirmiş yazı ve kabartmalar Hasankeyf ve Cizre köprülerindekine benzemektedir.
Evliya Çelebi köprünün Abbasilerce yapıldığını bildirir. Özelliği, biçimi, boyu ve sağlamlığı ile Anadolu’da yapılmış bütün köprülerden daha üstün olduğunu belirtir.
Köprünün en büyük gözü iki kaya üzerine oturtulmuş olup, 38.60 m. genişliğindedir. Tüm köprü uzunluğu 220 m., eni 7 m.'dir Üzerinde iki oda, iki geçiş kapısı vardır. Silvan tarafından köprü altında da odalar vardır. Köprünün esas kemerinde açıklık 40 metre, anahtar yüksekliği 20 metredir.
Son dönemde 1930 ve 1956`da, iki kez onarım görmüş ve sonra yanına betonarme, yeni bir köprü yapılmıştır. Köprünün, büyük taştan kemeri Ayasofya`nın kubbesini rahatlıkla içine alabilecek kadar muhteşemdir.
"http://tr.wikipedia.org/wiki/Malabadi_K%C3%B6pr%C3%BCs%C3%BC" adresinden alındı.

Hasankeyf:
Hasankeyf bütün gezi boyunca beni en çok etkileyen yerlerden biri oldu. Otaçağın en önemli şehirlerinden biriymiş. Tam olarak ne zaman kurulduğu bilinmiyor ama MS 4. yuzyılda bizanslıların buraya kale yaptırdığı biliniyor. Civarda bir çok minik rehber, buranın artuklulardan itibaren olan tarihini ezbere biliyor ve bunları para karşılığında turistlere anlatıyor.

GAP kapsamındaki Ilıca barajının yapımıyla sular altında kalacak olan Hasankeyf’e yıllardır yatırım yapılmadığı için bölgenin en fakir ve en az gelişmiş yerleşim alanlarından biri.Öyle inanılmaz bir güzellik ki ne fotoğraflar ne de yazılar ile anlatmak mümkün değil. Hava kapalı ve makinem yetersiz olduğu için bu güzelliği aşağıdaki fotoğrafla anlatmaya çalışıyorum çaresizce.

Halkın bir bölümü,hala mağara evlerde yaşıyorlar. Burda tarih durmuş gibi. Hala ortaçağ.

Çocuklar inanılmaz cana yakın ve hemen hepsinin gözleri yeşil. Hepsi tarihi çok iyi biliyorlar. Benim için Hasankeyfi unutulmaz yapan unsurlardan biri de minik rehberim Abdullah. İlkokul 5. sınıfa geçmiş, hem de teşekkürle...Arkadaşlarıyla Kürtçe konuşuyor. Burada her çocuk hem kürtçe hem Türkçe konuşuyor. Ama tabii türkçeleri aksanlı.

Hasankeyf; Artuklular, Eyyübiler, Akkoyunlular, İran Sefavileri, Osmanlıların eline geçmiş. Arada bir de Moğol akınlarından da nasibini almış kent.

Turistik anlamda el sanatları gelişmiş burda. Antik kente çıkarken yol boyunca kilim, eşarp, poşu, çeşitli yöresel giysiler, baharat, akşap süs eşyaları satılıyor.

POŞU:
Aslında halkin puşi olarak adlandırdığı, kenarı saçaklı, ağırlıklı olarak kırmızı, siyah veya eflatun renkli doğu anadoluya has bir baş örtüsü. İnanılmaz paratik çünkü hem güneşten koruyor, hem rüzgardan. Yünlü atkılar gibi terletmiyor çünkü pamuklu. Senelerce siyasi simge olarak algılanırken son bir-iki senedir Avrupa’da İspanya, Fransa, İtalya başta olmak üzere yurdumuzda İstanbul’da da moda oldu.

Midyat:
Hasankeyften ayrılasım gelmiyor. Minik rehberim otobüse kadar geçiriyor bizi. Üstelik satın aldığım ıvır zıvırları da taşımakta israr ediyor.
Bir sonraki durağımız Midyat. Burada Sıla dizisinin çekildiği Konak’ı göreceğiz. Turdaki,bu diziyi seyreden hanımlar inanılmaz heyecanlanıyor. Konak görülmeye değer.
Midgat sakin bir ilçe. Sokaklarda yine çocuklar var bolca miktarda. Kendi aralarında Arapça konuşuyorlar. Burada bazı çocuklar çatapat patlatıp bizi korkutuyor. Bu ses ne diye sorunca “bomba” diyorlar. Korktuğumuzu görünce kıkırdayarak eğleniyorlar. Bomba olayı, o kadar doğal bir şey ki onlar için, oyunlarının içine bile girmiş. Tabii belirtmeme gerek yok, yine tüm erkek çocukların elinde oyuncak silahar var.

Meşhur köşk bu. Gerçekten çok güzel. Ne yazık ki tam burda makinamın hafızası doluyor.
İlçe çok güzel. Ortaçağ havası var. Avlulu evler, konaklar... Tabii hiç bir binanın çatısı yok.
Midyatın gümüşü ünlü. Hepimiz kuyumculardan ufak tefek bir şeyler alıyoruz.

Mardin:

Mardine aşık oluyorum. Murathan Mungan kitaplarından okuduğum kentteyim. Çok heyecanlıyım. Daracık sokaklar, benzersiz evler, binalar... İlk durak Kasımiye medresesi. Kapının önünde irili ufaklı kız ve erkek çcuklar incik oncuk satıyorlar. Burdan bir nazar bilekliği alıyorum.

Bu medresenin ortasındaki havuz gökbilim için kullanılıyor. Küçük küçük bir çok odalar var. Bu odaların her birinde ayrı bir bilim öğretiliyor. Artuklular zamanında yapılmış.

Deyrulzefaran Manastırı:
Bu manastır 4 bölümden oluşuyor.
- kubbeli kilise
- azizler evi
- güneş tapınağı
- deyrulzeferan manastırı

Güneş tapınağı benim için çok sıkıntılı bir yer. Daracık girişli, yer altı ve karanlık. Ancak buranın tavanı çok enteresan. Tavanı oluşturan düz ve iri taşlar geometrik yapıda olup aralarında harç, kum, kireç ve benzeri malzeme kullanılmadan birbirine yaslanmış ve kenetlenmiş durumda yerleştirilmiş. Milattan önceki yıllarda yapılmış. Manastır, sonradan bu yapının üzerine inşa edilmiş.

Tüm bu güzelliği bozan elektrik direkleri ve uydu antenler. İnanılır gibi değil!

Şehre girince ilk olarak meşhur postane binasına gidiyoruz. Burası eski bir konak ama senelerce postane olarak kullanılıyor. M. Mungan’ın kitaplarından birinde adı geçen meşhur bina! Ayrıca Sıla dizisindeki Baran’ın ofisi olarak görünen bina burası.

Mardin enteresan bir kent. Birçok farklı inancı bir arada bulunduruyor.
Yahudiler, Hristiyanlar (Ermeniler, Süryaniler ve Keldaniler)
Müslümanlar ve Şemşiler var.

Mardin’de öğle yemeğimizi yedikten sonra Urfa’ya doğru yola çıkıyoruz.
Urfa’ya akşamüzeri saatlerinde varıp, hemen otele check in yaptırıp yürüyerek Balıklı Göl’e gidiyoruz. Urfa’ya Peygamberler şehri deniliyor. Çünkü hem Hz. İbrahim burada doğmuş hem de Hz. Eyüp burada çile çekmiş.

Balıklıgöl’ün efsanesi: (Tempo dergisinden)
Üç büyük dinin de tanıdığı İbrahim Peygamber, inanışlara göre bu topraklarda doğdu. Bir gün baş kâhin, Kral Nemrut'a gelir ve o yıl doğacak bir çocuğun putperestliği ortadan kaldıracağını ve kendisini öldüreceğini söyler. Bunun üzerine kral, o yıl doğacak bütün erkek çocukların öldürülmesini emreder. Nemrut'un askerlerinden olan Azer, karısı Nuna Hatun hamile olduğundan, onu kale yakınlarındaki bir mağaraya gizler. Nuna Hatun, oğlu İbrahim'i doğurduktan sonra, onu mağarada bırakarak eşinin yanına döner. Bir rivayete göre Hazreti İbrahim kendi baş parmağını emer ve parmağından gelen sütle beslenir, bir başka rivayete göre de bir ceylan onu emzirir. Büyüdüğünde babasının yanında yerini alır. Fakat onların inandığı putlara değil, dünyadaki her şeyin yaratıcısı olduğuna inandığı tek Tanrı'ya tapar. Bu uğurda babasının ve tabii ki Kral Nemrut'un da taptığı putları kırar. Nemrut bu olaya çok sinirlenir ve İbrahim’in öldürülmesini emreder. O gün ülkede yemek için dahi olsa ateş yakılması yasaklanır, bütün odunlar toplanır ve büyük bir ateş yakılır. Hazreti İbrahim Urfa kalesinin burçlarında hazırlanan mancınığa konularak bugün Balıklı Göl'ün (Halil-ür Rahman Gölü de deniliyor) olduğu yere atılır. Bu sıra Tanrı buyruğuyla ateş suya, odunlar balığa dönüşür. Hazreti İbrahim ise Balıklı Göl’ün hemen yakınındaki gül bahçesine düşer. Yine bir rivayete göre sevgilisi olduğu söylenen (ya da Hz. İbrahim’e inanan tek kişi) ve aynı zaman kralın kızı olan Zeliha da kendini İbrahim Peygamber'in arkasından atar ve hemen Balıklı Göl’ün arkasında Ayn-ı Zeliha Gölü oluşur. Başka bir deyişe göre de, Ayn-ı Zeliha Gölü, arkasından ağlayan kral kızı Zeliha'nın gözyaşlarından doğmuştur.

Urfa’da en çarpıcı şeylerden biri yollardaki, sokaklardaki kalabalık. Daha önce gittiğimiz hiçbir yerde böyle bir büyük şehir kalabalığı ile karşılaşmadık.
Balıklı göl’den sonra çarşıyı gezip isot alıyoruz. Tabii bedesten’e de gidiyoruz.
Turdan birçok kişi eşiz şallardan alıyor.

Bu cami, Hz. İbrahim’in mağarasının yanında yer alan cami. Yeni olmasına rağmen tarihi dokuyu korumak adına şehrin yapısına uygun taşlardan inşa edilmiş.

Urfa’da akşam Sıra gecesine gidiyoruz. Ne yazık ki ben ısı değişikliğinden dolayı üşüttüğüm için, ne çiğ köfte yapımını görebiliyorum, ne de rehberimizin bahsettiği Şıllık isimli tatlının tadına bakabiliyorum. Mırra içememem de cabası… Benim yüzümden tüm bunları annem ve babam da kaçırıyor tabii.

Ertesi sabah erkenden Harran’a gidiyoruz. Harran büyüleyici… Yanımızda, geziden bir çiftin tanıdığı olan Harran Belediye Başkanı ve eşi AKP Urfa Milletvekili var. Buraları biraz da onların ağzından dinliyoruz.

Meşhur şahmaran efsanesi burada da karşımıza çıkıyor.

Buradan sonra rehberimizin doğum yeri olan Gaziantep’e doğru yola çıkıyoruz. Yolumuz uzun sayılmaz ve otoyoldan geçeceğimiz için düzgün bir yol. Tam otoyola çıkarken jandarma otobüste kimlik kontrolü yapıyor. Ben içimden Jandarma’nın terörle ilgili istihbarat aldıklarını düşünüyorum.
Bundan tam bir gün sonra, Hakkari Aktütün baskını oluyor.

Esin Avşar:
Yolda, turdaki ünlümüzü sonunda şarkı söylemeye ikna ediyor Harun. Bu ünlü, Esin Avşar. Bize 2 muhteşem şarkı söylüyor. Bunlardan ikincisi kendi bestesi olan bir adam vardı… Bu şarkının sonradan Turkcell-im’in relam jingle’i olduğunu öğreniyoruz.
Sevgili Esin Avşar, gezimizi daha da unutulmaz kılıyor.

Yoldayken İmam Çağdaş’ın muhteşem yemeklerinden bahsediyoruz. Harun ne yazık ki bu pek meşhur restaurantın bayramda kapalı olduğunu söylüyor. Gaziantep’de öncelikle yemek yiyoruz. Tüm gezinin tartışmasız en lezzetli yemeği burada. Meşhur yuvalama, yaprak sarmaları, patlıcan kebabı ve her şey çok lezzetli. Şehri pek gezemiyoruz çünkü vaktimiz çok kısıtlı.
Arkasından sedefçilere gidiyoruz.

Gaziantep tamamen hayal gibi geçiyor. Modern, büyük bir kent. Çarşısını gezemiyoruz. Hiç bir şeye vaktimiz yok…

Bir dahaki sefere her kente en az 2şer gün ayırarak gezmeli diye düşünüyorum.

Harun Akköz:
Her şeyiyle gezi muhteşem geçiyor. Bunu en büyük sebeplerinden biri Harun. Mesleğini çok seven bir rehber. Sıcakkanlı, samimi ve son derece saygılı. İşine hakim, ve her halinden buraları çok sevdiği belli. Kendisine teşekkür ettik tabii ama bunu bir kez daha burada belirtmek istedim.
Ayrıca tura katılanların da bu kadar uyumlu olması benim için çok büyük sürpriz oldu çünkü bir ok turda bu yaşanmıyor.

Sonuçta, çok hızlı da olsa inanılmaz keyifli bir gezi geçiriyorum. Güney doğu’nun tadı damağımda kalarak, İstanbul’a geri geliyoruz. Darısı bir sonrakinin başına!

2008-10-08T15:30:00.000-07:00

Adını saklayan kimliğini saklamış mı olur?

Kimliksizlik özgürlük müdür?

Ya da

Takma isim bir kimlik midir?

geç....

Sözü olan açıksa söyleyemiyorsa, gizliden söylemesi dürüstlük müdür?

saklan(kaç)

üzerine konuşulamayan üzerine yazılmamalıdır.

2008-07-03T13:30:00.000-07:00

ölüm.
noktayı gerektiriyor .virgülü yok.
bu ne kustahlıktır ki sonsuza dek yaşayacak gibi davranıyorlar?
söylenmeyen sözler havada kalmayacak mı ölünce?
ölüm.
herşeyin ötesinde.
isyan. inkar. kalp acisi. empati.
böyle bir aciya ne empatisi???

2008-07-02T15:50:00.000-07:00

VARDI, YOK...
Klişe belki ama her ölüm erken ölümdür.
İlk otuzlarında bir adam ve ilk yirmilerinde bir kız çocuğu hayat veda etti.
Doğmanın karşıtı ölmek değil, doğmanın sonucu ölmek..
İşte hayat. Hepimizin yaşayacağı gün sayısı belli. Bunu nasıl yaşayacağımız bize bağlı.
İşte hayat. Ayrılık, kızgınlık, öfke vesaireye üzüldüğünde öyle geri getirilemez bir acı var ediyor ki yanında diğer hepsi hafif kalıyor.
Bir insan, 3-5 cümlyle anılıyor. Ben ölünce benim arkamdan da 3-5 kelime edilecek. Derdim, söyleneceklerin iyi olması değil. Öldükten sonra "YAŞAMIŞTI" denmesi.

Üzgünüm, çünkü hayatımın son iki yılının hemen her anında var olan bir insanı ve onun tanımaktan sevinç duyduğum dünya güzeli kızkardeşini yitirdim. Üzgünüm, çünkü onların anne ve babası her gün hayatımda ve acıları bundan böyle baş ucumda.

Tek tesellim, ikisini de incitecek tek bir söz sarf etmemiş, tek bir davranışta bulunmamış olmam.

Hala daha inanamıyorum öldüklerine.

Hayat böyle bir şey. Uyarıyor. Kendin ol diyor. Yaşa, sadece hayatta kalacağın vakti geçirmekle kalma, bunu dibine kadar yaşa diyor.

Kalbim acıyor.

Bir ölünün alt katında, bir acılı babanın üst katında yaşamaya devam ediyorum.

Ölümün olduğu yerde daha ciddi, daha üzücü ne olabilir? Kendi üzüntülerim manasızlaştı.

Hala vaktimm varken yaşayacağım. Ama kimi var oluşunu kendine göre tehdit gibi algılayıp beni yok etmeye çalışacak ama kimi bu akşam olduğu gibi var oluşumu takdir edecek.

Son olarak, sizi özleyeceğim sevgili iki kardeş. Bol sabırlar, sevgili anne ve baba. Bunun acısı geçmeyecek, sadece derinleşecek.

2008-06-24T15:32:00.001-07:00

gülmek her daim maskelenmiş keder değilse nedir?

2008-06-24T04:28:00.000-07:00

I FORGOT TO REMEMBER TO FORGET
The Beatles

I forgot to remember to forget her
I can't seem to get her off my mind
I thought I'd never miss her
But I've found out somehow
I think about her almost all the time
Well the day she went away
I made myself a promise
That I'd soon forget we'd ever met
But something sure is wrong
Cos I'm so blue and lonely
I forgot to remember to forget
Well the day she went away
I made myself a promise
That I'd soon forget we'd ever met
But something sure is wrong
Cos I'm so blue and lonely
I forgot to remember to forget

2008-05-01T08:23:00.000-07:00

Perakende ve Görsel Tasarım Konferansı

30 Nisan Çarşamba günü katıldığım Odak'ın düzenlediği konferanstan aklımda kalanlar aşağıdaki gibi:

Çin’in açılmasıyla dünya perakende trendleri de değişiyor. Sürekli bir devinim, hız, ilerleme, bir yeren başka bir yere gitme durumunda insanlar. Bu sebeple de durağan-sabit mecralar yerini mobil mecralara bırakıyor.

Üreticilerin odağı hareket halinde olan insanlar. Onların dikkatini çekmek önemli.

Bugünün trendleri:
Sosyal sorumluluğu görsel olarak mağaza içine taşımak. Böylece müşteriler anında projeyi kimin yaptığını anlayabilir.
Yatay Mağazacılık: Gökdelen tarzı binalar yerine IKEA veya TESCO tarzı yatay binalar çünkü emlak fiyatları düşüyor.
Globalleşmeyle birlikte artık şey her yerde bulunabiliyor. Tüm alışveriş merkezlerinde ürünlerin hepsi var. Rekabette güçlü olabilmek için çok niş bir mağaza yaratmak gerekiyor.
Büyük alışveriş merkezlerini birbirinden tek ayıran şey konsept ve servis. Tüm markalar her alışveriş merkezinde var artık. Servise yatırım yapmak şart.
Gelişmekte olan pazarlara yatırım yapmak önemli. Hindistan çok büyük bir Pazar, buraya yönelik yatırım yapılması gerekiyor. Genç nüfüs var.
Mağaza dizaynı da çok önemli.
Mağazada yaşanılan deneyim çok önemli. Artık insanlar deneyim satın alıyor, ürün değil.

İnsanlar yuvarlak yani köşeli olmayan stand/display tasarımlardan köşeli olanlara oranla daha fazla alışveriş yapıyor.

Gıda perakendecilerinin yaptığı bir araştırmaya göre, klasik müzik çaldığı zaman satışlar artıyor.

Buradan itibaren “experience marketing” ismi verilen pazarlama şeklinde bahsediliyor.
Deneyim pazarlaması.

- Algı yönetimi
- Ortam tasarımı
- Entegrasyon

(Ör: Açık havada ve dijital medya ile interaktif iletişim.)

Marka Deneyimini yaratan unsurlar:
- entegrasyon
- mesajlar ve hareketlerin aynı çizgide olması
- kendini tüketicinin yerine koyarak düşünmek
- misafirperverlik.

Ne kadar pazarlarsak marka ile tüketici arasındaki uçurum o kadar büyüyor.

Bugünün dünyasında her şey çok hızlı.
Teknoloji ile tüketici karşı karşıya değil yan yana getirilmeliyiz.

DEĞİŞEN TÜKETİCİ

Bugünün tüketicisi değişti.

Bugünün tüketicisi TATMİNSİZ: vakitsizlikten yakınıyor ve kendine ait zamanını kaliteli harcamak istiyor.

Tüketici artık TV ve basılı medyayı “muhteşem” bulmuyor! Tam tersine bu iki mecra inandırıcılığını yitirdi. Artık, WOM (tanıdıkların tavsiyeleri) ve internet daha inandırıcı.

Tüketici “her şeyi yapabilme” (multi tasking) efsanesine inanmıyor. Tek bir işi çok iyi yapan onlara daha inandırıcı geliyor.

Tüketici demografik verileri bir kimlik gibi üstünde taşımaktan sıkıldı. “25 yaş, erkek, B-C SES” olarak anılmak istemiyor.

Tüketici çoklu pazarlama kanallarından ziyade odaklı pazarlamaya daha iyi tepki veriyor.

TREND ARAŞTIRMASI

Philips’in yaptırdığı Mağazacılık trendlerinin sonuçları şöyle
Convenience : Kolay ulaşılabilirlik.
Feminization: Dişi mağazalar. Dişiliğin sembolize ettiği değerler ön planda artık: Zarif, sıcak, misafirperver, temiz, düzenli
Progressive Authenticity: İlerici özgünlük: Sadelik ve dürüstlük
Mental freedom: Özgür zihinler. Herhangi bir politik bağı olmayan mağazalar.
Kindness: Nezaket
Connect and share: irtibat kurmak ve paylaşmak
Carpe diem: günün/Anın tadını çıkartmak

Tüketiciler yeni pazarlama kanallarına cevap veriyor. Teknoloji artık daha ön planda. Keşif yolculuğundalar. Onlar için önemli olan özgünlük. Bir Alışveriş Merkezine gitmelerinin en büyük sebebi “Eğlenmek” O yüzden aktiviteler olan yerleri tercih ediyorlar. Alışveriş Merkezleri artık sadece alışveriş amaçlı degil, gezmek ve iyi vakit geçirmek için gidilen yerler. Alışveriş artık bir “sosyalleşme” metodu.

TEKNOLOJİK YENİLİKLER
Interaktif Mağaza vitrinleri(dokunmatik)
Renk değiştiren sergi rafları: ürünün rengiyle uyumlu renk değiştirebilen raflar.
Odaklı ışıklandırma: ürüne zarar vermeden ürün sepetinin içindeki ürünleri içten aydınlatma.

MARKA KONSEPTİ ÖRNEKLERİ

ARMANİ: “sonsuz bugün”/ Galeri
HERMES: “Ev”/ Geçmişin ayrıcalığını bugüne taşımak
PRADA: “Merkez”/ Bugünü deneyimleme arayışı
ZEGNA: “vaha”/ Doğanın bugünle uyumunun arayışı
MUJI: “depo”/ geleceğin marketlerinin dağılımı
NIKE: “ekran”/ bugünün yaratıcı interaktifliği
LOUIS VUITTON: “Eser” / Çağdaşlık içinde ürünün devleşmesi

MOSCHINO: “anti-moda” ne yazık ki moda dünyasında anti moda diye bir konsept tutmadı ve Moschino tarih oldu.
COMME LES GARÇONS: Snob. Mağaza Tasarımları yeni taşınılmış gibi.

2007-09-23T09:43:00.000-07:00

22 Eylul 2007 ctesi gunu Ipek Aral ile 10. Uluslararasi

Istanbul Bienali'nin Anterpo No: 3 ve Rüya Evi bölümlerini gezdik. Fotoğrafın sağ tarafındaki bina Antrepo no: 3.

Ipek'le Bienali sadece ikimiz değil, bir de minik Yaprak gezdik:)

Bu Bienalin benim için önemi büyük çünkü çocukluk arkadaşım, en iyi dostlarımdan İpek Aral ile belki de seneler sonra bir kez daha bir Bienal gezebileceğiz çünkü Hollanda'ya taşınıyor. Onunla paylaştığımız bir çok iyi-kötü anımız oldu ama hiç bir anımız sığ-derinliksiz olmadı. Her biri anlamlı, kıymetli ve unutulmaz yüzlerce, binlerce anı....En çok onunla yaptığımız uzun yürüyüşleri, uzun sohbetleri, konserleri, yediğimiz nefis yemekleri, iki şehir romantiği olark kenti doya doya yaşamamızı özleyeceğim.

İpeksiz İstanbul biraz eksik olacak ama olaya iyi tarafından bakıyorum. Bundan sonra Hollanda daha anlamlı ve özellikli bir ülke olacak benim için.

Bienale geri dönersek, Antrepo no 3 'de en çok beni etkileyeen eserler ve sanatçıları:

Alexandre Périgot: Dönen duvarlar, müzikler ile izleyicinin katılımını sağlayan nefis bir enstallasyon. Mutlaka görülmeli. (no: 70)

Hamra Abbas: plastik Hint Heykelleri kadin-erkek cinsel birleşmesini ellerinde birer silah tutan adamlarla gösteriyor. Aşkın içindeki şiddeti temsil eden heykeller müthiş.

"Ders Çizgileri
Hamra Abbas’ın “Aşk Dersleri”nden alınacak birçok ders var. İlk olarak ve öncelikle, ne kadar yumuşak, tatmin edici ve haz dolu olursa olsun her aşk ilişkisinde atıl bir tehlike unsuru yatar: ayrılma, yıkım ve şiddet tehlikesi. Aşk konulu Hint minyatürlerinden yarattığı büyük ölçekli işlerinde Hamra Abbas bu olasılığı inceliyor. "

Cao Fei: Second life benzeri bir sanal gerçeklik atmosferi. baska bir boyut, başka bir yaşam. yeni yaşamınızı seçebilirsiniz. teknolojinin matriksvari seçenekleri...

"RMB Şehri
China Tracy yakın gelecekte Second Life’ta “RMB Şehri” isminde bir şehir kuracak. Pek çok özellikleriyle günümüz Çin şehirlerinin yoğunlaştırılmış bir sureti olacak bu şehir; kendileriyle fazlasıyla çelişen, ironi ve şüpheyle yüklü, çok eğlendirici ve farklı siyasetleri birleştiren bir dizi fantezi Çin diyarı.Günümüz Çin’indeki inşaat takıntısı bütün aşırılığıyla Second Life’a yayılacak. Komünizm, sosyalizm ve kapitalizmin kaba bir melezi olarak “RMB Şehri”, Çin gerçekliğine dair bol miktarda sembolle ülkenin geleceğiyle ilgili bazı yüzeysel hayalleri birleştiren küreselleşmiş bir dijital sahada hayata geçirilecek. “"

Banu Cennetoğlu: Korkutan Asyalı adamlar, hemen her gün otoyol kenarında gördüğünüz, yeşillkler altında oturan ve neden baktıklarını anlamlandıramadığım şekilde otoyola bakan, otoyol kenarında arkadaşlarıyla sohbet eden, şehrin veya otoyolun kenarında, kendi kenardaki yaşantılarını bir piknik havasında bize sergileyen esmer adamlar.. çok hoş ve keyifli bir ironi.

Ramon Mateos: Video enstallasyonu. sonsuz fonda 8 kisi farkli dillerde Enternasyonal'i söylüyor. Çarpıcı.

Fikret Atay: 10 yaslarında bir batmanlı çocuk, elindeki boş teneke kutuları, bidonlar, sevimsiz bir şegir silüetifonunda enfes bir müzik şöleni sunuyor. Tum imkansizlıklara rapmen, sanatın, çöpten, pislikten bile gün gibi doğuşunu ve sonra umutsuzlukla gömüşüğünü görüyoruz. samimi, iç burkucu.

Jonathan Barnbrook: Afiş çalışmaları. Tek bir afişin düşünceyi değiştirme, eyleme geçirme gücü. Tüm reklamcıların, özellikle gragik tasarımcıların mutlaka görmesi gereken bir iş. Sade, direkt, etkili.

"Extramücadele: yorumsuz.

"Ne mutlu “Türküm” diyen.Peki ya,Ne . . . . . . “Kürdüm” diyen.Ne . . . . . . “Ermeniyim” diyen.Extramücadele imzasıyla Bienal için tasarlanan azınlık afişleri projesinin adı: “Ne?” Sergiyi gezen insanlar, projenin bir parçası olan kalemlerle afişlerdeki boşlukları dolduracaklar. Tamamlanmayı bekleyen bu cümleler imece usulü ile doldurulduğunda Extramücadele’nin ortak akılla tamamlanmış ilk afişleri de ortaya çıkmış olacak. Boşlukları dolduranlar da sergiye etki etmiş, dolayısıyla Bienal heyecanına katılmış olacaklar.Grafik tasarımın sermaye ile birlikte yaşama zorunluluğu olmadığını kanıtlamak Extramücadele’nin varlık nedeni. Mahalli grafik unsurlarla tasarlanan azınlık afişleriyle insana ve aileye, mahalleye, şehre ve ülkeye işaret edilen hedef basit:Bir gün gelecek Türkiye’de yaşayan bütün azınlıklar “Ne mutlu ki Türkiye’de yaşıyorum!” diyecekler. Hadi hayırlısı..."

Rainer Ganahl: Istanbul2da işlenen gazeteci cinayetlerinin istanbul trafiğine rağmen, üstünde taşıdığı kamearsı ve bisikletiyle haritasını çıkartmış. çok cesur, çok zor bir çalışma.

PENG HUNG CHIH: bir duvarın üzerine mistik yazılar yazik bunlarin üzerini köpek maması ezmesiyle sıvamış. köpek duvarı yalıyınca yazı ortaya çıkıyor. Dino Buzatti'ninTanrı.'yı gören Köpek" isimli kitbındaki ironi gibi. bizim dinimizde iseköpeklerin yeri malum...

şimdilik aklıda kalanlar bunlar....

****** Tırnak isareti icinde yazilanlar IKSV'nin sitesinden alıntıdır. http://www.iksv.org/bienal10

2007-09-22T00:59:00.000-07:00

"Aslında eğer doğru yoldan, dürüstçe edinilmesi mümkün değilse, altin ve gümüş elde edinmeyi başaramamak erdemin ta kendisidir."
Sokrates

2007-05-22T14:14:00.000-07:00

Reklamın amacı insanları bir ürün/marka hakkında bilgilendirmek; belli bir markayı/ürünü farketmelerini, sonra tercih etmelerini, sonra onu satın alma isteği duymalarını en nihayetinde satın almalarını ve satınalmaya devam edip, o ürünü/markayı başkalarına da tavsiye etmelerini sağlamaktır. Tam da bu sebeple reklamcılık kendi içinde tutarsızlığı savunan yegane meslektir belki de.

Tüketicinin gün içinde maruz kaldığı binlerce mesaj arasından, sizin söylemek istediğiniz mesajı fark etmesini sağlamak için bir gün önce doğru olanı ertesi gün yalanlamaktır bazen.

Tüketici davranışları karmaşıktır. Tüketicinin tercihi zaman, mekan ve bir çok psikolojik, sosyal, kültürel, ekonomik sebeple her an değişebilir.

Reklamcı, bu davranış değişikliğini iyi gözlemlemek ve bundan bir iletişim hikayesi yaratmakla sorumludur.

Reklamcı, reklamında verdiği mesajı ülkenin ve ülke üzerinde bulunan kişilerin duygu, davranış, psikoloji, eğitim seviyesi ve ekonomik durumlarından bağımsız düşünemez. Düşünürse hata eder.

Tüketici hiç bir zaman aptal değildir ve aptal yerine konmayı sevmez. Sizin bir şeyi satmayı düşündüğünüzü anladığı an satınalma direnci gösterir.

Reklamın tonu her zaman dostça ve tavsiye niteliğinde olmalıdır. Tüketiciye yukardan bakmak veya onu küçümsemek tüketicinin er ya da geç cezasını vereceği bir iletişim yetersizliğine işaret eder.

Reklam, reklamcı ismi verilen bir grup insanın bir arada düşünerek ve çalışarak yarattığı ürüne/hizmete verilen isimdir. Bu reklamcılar içinde grafik tasarım kökenli olanlar, yazarlar, müşteri ilişkilerinden sorumlu kişiler, tüketicinin nabzını tutan stratejik planlamacılar, mecraların etkinliğini ölçen ve sektördeki yenilikleri sürekli takip eden medya planlamacılar yer alır.

Reklam, tüketicinin ürün/hizmet hakkında bilgilenme hakkıdır.

2007-05-20T12:51:00.000-07:00

Aşk, duygusal bunalımdır, bir tür hastalıktır ama hastalıkların en keyifli olanıdır.

Duygusal bir bunalımdır çünkü aşık olan kişi duygularının etkisi altında mantıkla düşünemez. Aşık olunan özneye karşı duyulan his, o öznenin nesnel algılanmasını engeller.

Aşık olan kişi, duygularını aşırı coşkulu yaşamaya başlar. Zaman ve mekan duygusunu yitirir. Öncelikleri aşık olunan özneye göre değişir ve gelişir.

Aşk, tutkuludur. Tutkunun buradaki anlamı, öteki özlemlerin üzerine çıkmış aşırı özlem. Burada "aşırı" kelimesi anahtardır yani gerekenden veya normalden fazla anlamında. Osmanlıcası "iptila". Aşk içinde mutlak suretle özlem barındırır.

Aşk hastalıktır. Aşık olan kişi sağlıklı düşünemez.

Aşk duyguların aşırı uçlarında dolaşmaktır. Bir an sevinç hissederken, bir an acı hissedebilmektir.

Aşk uyuşturucudur. Bağımlılık yapar. Kişinin aşık olma yetisi oranında bağımlılığı artar.

Aşık kişi, tamamen teslim olur ve aşık olunan öznenin de salt teslimiyetini talep eder.

Aşık olan kişi kendini adar. Bu adanmışlık öyle ikiyüzlüdür ki aşık olunan özne, aşık olanla aynı veya benzer oranda adanmışlık göstermediği takdirde, adanmışlık hali yerini öfke, kırgınlık, hatta nefrete bırakabilir.

Aşık olmanın karşıt duygusu nefret etmek, sevmenin karşıt duygusu kayıtsız kalmaktır.
Her duygu içinde karşıtını barındırır. Aşk ve nefret arasındanki ilişki, bir madalyonun iki yüzü gibidir. Biri zamanla diğerine dönüşebilir.

Aşk acıdır. Kişinin kişilik zaaflarını kanırtarak kişide kapanmayan yaralar açmakla kalmaz bir de bu yaraların üstüne tuz basar.

Bütün bunlara rağmen, kendisiyle %100 barışık bir kişi bir diğerine aşık olursa mükemmel bir coşku ve evrenle birlik duygusu hissedebilir. Buna aşk demek doğru olmaz çünkü aşk doğası gereği bencil ve koşulludur. Burda bahsedilen koşulsuz sevgidir. Dolayisıyla, kendisi ile yüzde yüz barışık biri, duygusal zaaflarının farkında olduğu için ve karşısındakinin zaaflarını da olduğu gibi kabul edebildiği için aşık olmaz: koşulsuz sever.

Aşkın ise gözü kördür. Zaafları görmez.

Aşık olmak veya "aşka düşmek" bireyin insiyatifindedir.

Kişi aşık olmak istediği andan itibaren evren onun için çalışır ve o kişiyi ruh ve içsel rehberliği ve ruhani seviyesi ölçüsünde birine aşık edr. Aşkın ota da boka da konması bu sebeptendir.

Kişi kendi iç denklemini çözdüğü an, aşık olduğu kişinin kendisinin bir aynası olduğunu fark eder.

2007-05-20T12:38:00.000-07:00

"Quand un homme et une femme ont l'un pour l'autre une passion violante, il me semble toujours que quelque soient les obstacles qui les séparent, un mari, des parents, etc.;les deux amants sont 'un a l'autre, de par la Nature, qu'ils s'apartiennent de droit divin, malgré le lois et les conventions humaines"

Bir kadınla bir erkek, birbirlerine karşı şiddetli bir tutku duyuyorlarsa, onları ayıran şey, ister bir koca, ister anababaları ya da başka bir şey olsun, onlar yine de Doğa gereği birbirlerinindirler ve insanların yasaları ile saymacalarına rağmen tanrısal yasa gereğince birbirlerine aittirler.

Chamfort

2007-05-06T14:22:00.000-07:00

Yaşasın Blogumu artık Türkçe de yazabileceğim.
Yakında...

2007-05-06T14:04:00.000-07:00

Four things not come back:
the spoken word
the spent arrow
the past
and the neglected opportunity.

Omar Ibn Al-Haif

2007-05-06T13:59:00.000-07:00

This I believe: that to be free exploring mind of the individual human is the most valuable thing on earth.
And this I would fight for: the freedom of the mind to take any direction it wishes, UNDIRECTED.

And this I must fight against: any idea, religion, or government which limits or destrys the individual.

John Steinbeck

2007-04-01T13:29:00.000-07:00

reflections...

2007-04-01T02:07:00.000-07:00

the truth lies in the baby's eyes.

2007-03-15T13:20:00.000-07:00

BLACK HOLE

It is a black hole in my heart whenever someone passes away. This time this farewell belongs to Grandpa.

The parting was so sudden, we cry and wonder why
The saddest thing of all, we never said goodbye.

Whenever I busy my mind with stupid daily worries, life reminds me of its transiency. The only thing that is eternal is life itself-death being a part of it.

Life goes on.
With one more black hole in my heart.
It is so suprising that this thing called heart has infinite room for all the souls that we become acquainted with. There is so much room for the newcomers-the ones we recently meet, the ones that warm our lives, that give us beautiful smiles... Yet there is also so much black holes belonging to the ones we've lost.
Life has its own miraculous ways to show us stuff.
Death.
When there is death, what else has any importance?
Death reminds us that nothing is for granted
Death shows us that time is passing
Death cries out our names
Death of relatives,
remind
us
of
our
mortality.
Too inhuman to go on working today instead of attending the funeral.

life goes on, no matter what.

death becomes us..

2007-03-11T11:09:00.000-07:00

Advertising: a moral dilemma
Advertising is the only profession you get paid for doing your job wrongly.
This is what Frédéric Beigbeder once said about advertising.
This is more like a prophecy that fulfills itself. That is to say, I get to live many examples of this quote each and everyday of my professional life.
I sometimes get to wonder why people graduate from marketing communications faculties or graphic design faculties.
It is mostly the client who decides which font, what size of logo, which picture or which caption is appropriate for an ad. Or sometimes, which is worse, the agency in itself decides instead of the client and makes the creative team create what they do not believe in.
It even applies to the account management of the agency.
When an agency does not have standard rules or system; you can easily and sometimes happily interpret anything .

This is sometimes attractive, cause you can act freely, sometimes it is a pain in the ass, cause whatever you say for a client is not valid the day after for the same client. Thus the client's trust on agency's knowledge decreases day by day...
Well, since i am not owning an agency anymore, why should i care about consistency?
I am just a worker there, who gets paid for doing what the client or management wants me to do. Nothing more,nothing less.

2007-03-03T08:56:00.000-08:00

a tribute to Douglas Coupland's GENERATION X

we live lives on small periphecy; we are marginalized and there's a great deal in which we choose not to participate. We wanted silence and we have that silence now. ..

our systems had stopped working, jammed with the odor of copy machines, wite-out, the smell of bond paper, and the ENDLESS STRESS OF POINTLESS JOBS done grudgingly to little applause......

But now that we live in the desert, things are much, much better.

2007-03-03T04:12:00.000-08:00

BIRD ON THE WIRE - LEONARD COHEN

Like a bird on the wire,

like a drunk in a midnight choir

I have tried in my way to be free.

Like a worm on a hook,

like a knight from some old fashioned book

I have saved all my ribbons for thee.

If I, if I have been unkind,

I hope that you can just let it go by.

If I, if I have been untrue

I hope you know it was never to you.

Like a baby, stillborn,

like a beast with his horn

I have torn everyone who reached out for me.

But I swear by this song

and by all that I have done wrong

I will make it all up to thee.

I saw a beggar leaning on his wooden crutch,

he said to me, You must not ask for so much.

And a pretty woman leaning in her darkened door,

she cried to me, Hey, why not ask for more?

Oh like a bird on the wire,

like a drunk in a midnight choir

I have tried in my way to be free.

2007-02-19T13:24:00.000-08:00

Love has no other desire but to fulfill itself. making love is the holliest thing on earth. whan you make love you become one with God. you become one with your opposite sex. you unite. In this lays love. whether you make love to the other with love or not , you bodies become one and that's the most sacred thing. being one. this brings love. love. eternal. most aplaused joy of love. making love.

2006-11-08T15:01:00.000-08:00

A friend is one that knows you as you are, understands where you have been, accepts what you have become, asnd still gently allows you to grow.
William Shakespeare

2006-10-25T06:00:00.000-07:00

cleverness, after all, has its limitations... beauty and purity does not .

2006-10-25T05:43:00.000-07:00

Shakespeare-the cat is able to see through you...

2006-10-25T05:11:00.000-07:00

A vagabond can be docile, though this might appear to be oxymoron.
A person can love Khalil Gibran and Jerzy Kosinsky at the same time.
An adolescent may write a poem that would still shake millions up 300 years after his death.
A woman may love children, yet choose not to give birth to this polluted and delluted world we live in.
A very rich person having 2000 employees may act like a vagabond.
That's the sprit here. The union of opposites.
The matter contains antimatter in itself. Every substance, every energy, everything that exist including ourselves and thus our thoughts are dual. We are both good and bad. We are vexed yet calm, we are honest yet dishonest, we are hapy yet sad, we are docile yet vagabond.

That's the reason why I chose this name for my blog.